มาว่ากันต่อกับกระบวนท่าเทรนนิ่งปราบนักเรียนเกรียน หลังจากโพสต์ที่แล้วมีเสียงเรียกร้องว่า ขออีก ขออีก (ใครขอวะ??) ได้เลยจ้า แม่จัดให้อีก 2 กระบวนท่า มา!!

Damage situation 4
ในขณะที่เทรนเนอร์กำลังสอนปาว ๆ อยู่นั้น และเหล่านักเรียนผู้น่ารัก ก็ช่วยกันตอบ กลับมีนักเรียนท่านหนึ่ง หยิบมือถือออกมาเล่นเกมส์อย่างเมามันส์ โดยไม่แคร์สายตาเทรนเนอร์เหยี่ยวเพชรฆาตอย่างเรา

สิ่งที่คิด : มันใช่เวลาไหมแก??? อย่างนี่เค้าเรียก “วอนซะแล้ว อย่างนี้เค้าเรียก วอน วอน วอน ซะแล้ว”
หมายเหตุ : เพลงประกอบอันโบราณคร่ำครึข้างบนนี้ ไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับสกุลเงินตราของชาวอันยองนะหลาน ๆ
สิ่งที่ควรทำ :
Step 1 – เทรนเนอร์ควรมูฟตัวไปใกล้ ๆ นักเรียนวอนผู้นั้นพร้อมแผ่รังศีอำมหิตใส่ หากเค้ารับรู้ได้ เค้าจะวางมือถือลง (บุญนางยังมีอยู่นะ ถ้าเป็นแบบนั้น)
Step 2 – หากยังเล่นมือถือต่อโดยมิได้นำพาใด ๆ แนะนำเทคนิคให้เขียน Class Rules และแปะไว้ข้าง ๆ (เหมือนยันต์กันผี 55) แจงกันไว้ตั้งแต่ต้นเลยว่า เพื่อให้การเทรนเกิดประสิทธิภาพมากที่สุด เรามีกฏเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยากขอความร่วมมือทุกคนให้ปฏิบัติร่วมกัน อาทิเช่น on time, focus, participate, keep mobile away เป็นต้น
กลับมาที่คนเล่นมือถือ หลังจากที่เดินไปใกล้ ก็ไม่หยุด เทรนเนอร์เดินกลับมาหน้าห้องเลยค่ะ พูดอารมณ์แอฟ ทักษอร แต่เพ่งกษิณไปที่อีคนเล่นมือถือคนนั้นว่า “อย่างที่เราตกลงกันตั้งแต่ต้นคลาสนะคะ เรื่องการใช้มือถือ (ชี้ไปที่อีแผ่น Class Rules) หากมีความจำเป็นที่จะต้องใช้ เชิญนอกห้องค่ะ เพราะสิ่งที่บางคนกำลังทำอยู่ (มองอย่างเลือดเย็นไปที่คนเล่นมือถือที่ชะตาขาดคนนั้น) ทำให้คนอื่นเสียสมาธิ และเป็นการกระทำที่เห็นแค่ความต้องการของตัวเองค่ะ” พูดจบ พยายามตั้งสติ สอนต่อ เชื่อเถอะ คนตั้งใจฟังเรามี แล้วคนเรียนแบบนี้นะ ตั้งแต่แม่เจอมา 99.99% หยุดพฤติกรรมแบบนี้ เวลามาเทรนกับเราโดยสิ้นเชิง เทรนเนอร์ที่รักจ๋า จำไว้ว่า “if you don’t say, that means you accept it” (ถ้าไม่พูด แสดงว่าเราโอเคกับการกระทำแบบนั้นเน้อ ฉะนั้น หัดตัดไม้ข่มนามบ้าง)

Damage situation 5
ในขณะที่เทรนเนอร์ใส วัยสะออนอย่างกิ๊บกำลังฝึกอบรมปฐมนิเทศน์พนักงานใหม่ให้กับพนักงานกลุ่มหนึ่งอยู่นั้น กลับมีนักเรียนผู้แก่กล้า บ้าพลังท่านนึง อารมณ์ถึงชั้นจะใหม่ที่นี่ แต่ชั้นเก๋า และเทพนะเฟ้ย นักเรียนผู้นี้ พยายามพูด และแสดงความคิดเห็นแบบมาเหนือตลอดเวลา จนคนอื่นในคลาสเริ่มงง ๆ ว่าตกลงใครเป็นเทรนเนอร์กันแน่ฟะ

สิ่งที่ (กิ๊บ) คิด : อีนี่ จะมาเหนือไปไหนอะ ทำไมพี่ถึงอยากมีตัวตน แม้กระทั่ง class orientation คลาสเล็ก ๆ อย่างนี้คะ ประสบการณ์เก่าก่อนที่ไหน ๆ ไม่เคยสอนพี่เรื่องมารยาท และการแสดงออกอย่างพองามเวลาเข้ารับการฝึกอบรมเลยหรือเคอะ อีปลวก!!!

สิ่งที่ (กิ๊บ) ควรทำ : นักเรียนประเภทนี้ต้องการ การยอมรับและมีตัวตน หากเค้าไม่ได้พูดอะไรเพ้อเจ้อมากเกินไป หรือแสดงความเห็นที่ดูเป็นการ discredit เราว่าโอเคนะ ดีกว่าเจอคลาสเงียบ ที่ไม่มีเสียงตอบจากสวรรค์ตั้งเยอะ (เรื่องคลาสเงียบนี่ก็หลอน ไปหาอ่านดูจากโพสตเก่า ๆ ได้ ขอแม่ขายของหน่อย เหอ เหอ) ลอง manage เค้าโดยการถาม ให้เค้าแชร์ประสบการณ์เล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง ถ้าเค้ารู้อะไรที่แตกต่างจากเรา เราอาจได้ข้อมูลดี ๆ ไปใช้สอนคราวหน้า จากคนเรียนประเภทนี้ด้วยซ้ำ หากเราใจกว้างพอ เทรนเนอร์ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด หรือรู้มากที่สุดในคลาส เรามีหน้าที่ให้คลาสดำเนินไป ตามครรลองที่มันควรจะเป็น โดยเปิดโอกาสให้แต่ละคน ได้เรียนรู้จากเราในฐานะเป็นเทรนเนอร์ และแน่นอนจากผู้เรียนด้วยกันเอง น่าจะเป็นอะไรที่สวยงาม และ ดู ideal กว่าการที่เราเป็น center of the universe ทุกสิ่งที่ข้าพูด คือ ความจริงขั้น absolute ห้ามโต้แย้ง และทำการขัดขืนใด ๆ (โอ้ น่ากลัวมากกกกแบบนี้)

จบแล้วจ้า ตอน 2 ของมหากาพย์นักเรียนสยอง แม่หวังว่า คาถาเด็ด 5 เคล็ดวิชานี้ จะทำให้พวกเราเหล่าเทรนเนอร์ผู้กล้า แคล้วคลาดจากนักเรียนแสนเกรียนทั้งหลาย ที่มักจะมีอะไรให้เรา surprise ได้เสมอ แต่นั่นแหละนะ ไม่อยากบอกเลยว่า ทุกครั้งที่เรานึกถึงการสอน นึกถึงบรรยากาศในห้องเรียน ใบหน้านักเรียนเกรียนพวกนี้มักจะลอยนวลอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ
Miss you all เด็กแสบ